Ég er frekat bljúg löt þessa dagana, ekkert að gerast nema kreppa. Tjah, fyrir utan þau stórtíðindi að ég er að taka að mér æfilangt verkefni. Ala litlu mús upp í góðum siðum og guðsótta. Ég held frekar að þetta snúist um að eiga alltaf tyggjó í veskinu og vita hvort My Little Pony eða Littlest Petshop sé betra, já og svo hjálpa við að skilgreina rétt frá röngu og að vera til staðar.
Þessar vangavelltur mynna mig á kettina heima í Kaldárhöfða, þeir voru ekki til að leika sér með.
Undanfarið hef ég farið offari í eldhúsinu, töfrað fram dýrindis krásir sem ég sjaldan nenni að galdra, lært nýtt og jú eldað það sem kallast á góðri íslensku “Hefðbundin Óskar eldamennska”. Ástæðan fyrir þessum endalausa dugnaði í eldhúsinu er einföld, það borðar einhver matinn annar en ég og hundurinn. Offorsið í eldamennskunni hefur verið þvílíkt að fréttasjúkustu menn eru farnir að “refresha” (isl. hressa við) statusinn minn á Facebook samtýmis fréttaveitunni mbl/visir.
En í kvöld er það “endurreisn gamalla gilda” minn uppáhalds uppáhalds réttur af öllum mínum uppáhalds réttum. Þennan rétt hef ég í slíkum hávegum að á tuttugasta og fyrsta afmælisdaginn minn bauð ég mínum bestustu vinum upp á þessar kræsingar. Ég gleymi aldrei andlitinu á kærasta einnar úr vinkonu hópnum þegar gúmulaðið var borið á borð.
“Soðnar Kjötfarsbollur og Hvítkál”
*Vegna ítrekaðs miskilnings skal áréttað að ofurkvenndið í síðustufærslu er klætt götóttri nærbrók á andlitinu.
Í dag eignaðist ég enn eina splúnkufína frænku. Það gera 4 stúlkur á 4 mánuðum. Ekki slæmt.
Þar sem búið er að nefna hinar þrjár þá er þetta víst síðasti séns á að fá litla nöfnu (á þessu ári).
Ég heyrði það alveg hvað hún er falleg í gegnum símann áðan, mamman rétt náði að stynja “Það er stelpa” og “Hún er svo sæt” svo byrjaði skvísan að orga og ég væntanlega sett heimsmet í því að tala við splúnku nýjan einstakling í síma.
Úff hvað ég á erfitt með að halda í mér að hlaupa ekki bara upp á fæðingardeild núna og sjá hana. Skrík, ég er svo rík.
)