að ég ætti auðveldara með að setja myndirnar í hofðinumínu í orð

Í dag er dagsetningin á iCal iconinu rétt.
Húrra! Húrra! Húrra!

Ég er búin að sofa alla helgina, fyrir utan að horfa á smá glæpó í sjónvarpinu og mæta í skírn hjá nýjasta og jafnframt ókrumpaðasta fjölsikdumeðliminum.

Bróðurdóttir mín fekk nafn á laugar daginn. Auður í höfuðið á föðurömmu sinni.

Auður litla í fötu (mynd stolin af barnalandssíðu Auðar)

Friðþjófur og Inga létu ekki staðarnumið þó búið væri að skíra afkvæmið, heldur komu öllum á óvart og létu pússasig saman, svona í leiðinni, og eru þau nú ektamaður og ektafrú.
Endalausar hamingju og velfarnaðar óskir frá Ósk!
Ég er mikið ánægð með þennan ráða hag, finnst Inga hin fínasta og líst vel á.

hélt samt að ég væri ekki þessi týpa sem grætur í brúðkaupum, en þegar Kristín litla dóttir hennar Ingu rétti prestinum tvo hringa í lófa og bað hann um að gifta mömmu og pabba gerðist eithvað inní mér ég varð klökk og hamingju tár hrundu.

Ég get náttúrulega ekki staðið undir þessu og verð að fara að sparka í hund eða græta barn, bara svona til þess að sanna að ég er víst þessi harða týpa

Þarf að vera óhrædd við ógnvekjandi kónguló.

And then again she threw her self into the paths of unsuitable men, was it yet another drug addicted artist lazing in the park she needed, or was it just her self-destructive sub-conscience making reasons for another heartache.