Eftir að hafa hlustað á 16 konur tala í tvo mánuði um ungdómstíð sína og þá starf sitt í Rauðsokkahreyfingunni á síðustu öld, fyllist ég lotningu gagnvart þessum konum, lotningu og þakklæti fyrir það líf sem ég lifi, líf sem þær hafa gefið mér. Ég er líka orðin barmafull af einhverskonar neo-feminisma og baráttu anda.

Í dag er ég femínisti, femínisti en ekki bara kona sem er jafnréttissinni. Í mörg ár er ég búin að vera sátt við það að orðið femínisti hafi verið útskítt níðyrði og ekki viljað vera bendluð við það orð, ekki frekar en að vilja vera kölluð píka eða hóra. Ég læt ekki neinn móðga mig lengur með að kalla mig femínista því það er bara nákvæmlega það sem ég er og það er bara ekkert ljótt eða niðrandi við það.

Ef við leifum orðum að verða að níðyrðum í hvert sinn sem einhver slembir þeim fram í lúalegri tilraun til að fela eigin persónubresti, munum við standa uppi með ónýtt tungumál sem gerir ekkert annað en að móðga og særa.

Búum frekar til nýyrði sem níðyrði, það er mun íslenskara.

Hefur skrípaleikurinn í Svörtuloftum ekki gengið nógu langt?

Farin að brýna…

Þættinum hefur borist bréf, Steinþór Hannes Gissurarson sendi inn þessa uppskrift af ljúffengum kjúklingarétti.

Hvað segirðu við viðskiptafræðing sem hefur vinnu?

-”Fyll’ann takk!”

Hvað gerirðu til að losna við viðskiptafræðing úr forstofunni hjá þér?

-Borgar fyrir pizzuna.

Afhverju er ekki búið að gera frímerki af Davíð Oddsyni?

-Því Sjálfstæðismenn vita ekki hvoru megin á að sleikja.

Það er búið að moka út FMEhaughúsið, búið að hræara upp botnfallið í Alþingisgrautnum, Seðlabankastjóra þykir hann bestur í Matador (FNE). Það er langt í land þó svo að Jóhanna fái næstum jafn mikla athygli og Obama.

Nýar leikreglur takk og breita Svörtuloftum í tónlistarhús.